In de blog van vandaag duiken we in acht wereldberoemde baslijnen waarbij je in eerste instantie je oren wrijft en je afvraagt: waarom? Maar voor je het weet reageert je lichaam op de groove en begin je hun inventiviteit te doorzien. 🤘
Bassisten worden vaak gezien als de relaxte “zenmonniken” binnen hun band. Maar bij een eerste luisterbeurt klinken sommige baslijnen alsof iemand in de repetitieruimte het koffieapparaat op “Energy+” of “Wake me up when it’s ready” heeft gezet. En het wordt nóg gekker als je beseft dat wat eerst compleet absurd leek, juist fantastisch goed werkt in de song!
1.) Queen – “Under Pressure”
“Under Pressure” werd in 1981 geschreven door Queen en David Bowie tijdens een spontane jamsessie in Mountain Studios in Zwitserland. De baslijn stond later nog een tweede keer hoog in de hitlijsten via Vanilla Ice’ “Ice Ice Baby”. Op het eerste gezicht zou je kunnen denken dat dit tweentonige basriff veel te simpel is om iconisch te worden – maar precies dát maakt ’m zo pakkend en zet meteen de toon voor de hele track.
Wat trivia voor gear nerds: John Deacon speelde op dit nummer op een van zijn vele Fender Precision-bassen en bespeelde de flatwound snaren met een plectrum. Als je dat basgeluid wilt benaderen, is een Precision Bass natuurlijk de ideale keuze. Als alternatief kun je de neck pickup van een ander model proberen, bijvoorbeeld een Jazz Bass. Flatwound snaren kunnen helpen, maar zijn niet per se noodzakelijk.
2.) The Beatles – “Come Together”
Vervolgens één van Sir Paul McCartney’s vele geniale ingevingen: hij pakt een baslijn, gooit er een scheut psychedelische blues overheen met heel wat karakteristieke slides, en laat ’m bijna hypnotiserend de hele song dragen. De lijn in “Come Together” is tegelijk stroperig én melodieus, speels en vol gevoel.
Rickenbacker
4003 JG
Trivia voor gear nerds: “Macca” gebruikte voor dit nummer zijn Rickenbacker 4001S met flatwounds en speelde met een plectrum. Gelukkig is de Ricky-bas vandaag de dag nog steeds verkrijgbaar in moderne uitvoeringen – perfect voor warme, melodieuze lines met bakken vintage charme!
La Bella
760FS Deep Talkin Bass
3.) Peter Gabriel – “Sledgehammer”
Tony Levin die gewoon Tony Levin is! De bassist, die onder meer bekend werd door zijn werk met King Crimson en anderen, laat horen waarom hij tot de meest opgenomen bassisten in de business behoort: hij speelt een extreem eigenzinnige baslijn die talloze regels breekt – maar met zóveel autoriteit dat je alleen maar bewonderend kunt glimlachen.
Trivia voor gear nerds: op “Sledgehammer” hoor je een zeer zeldzame fretloze Music Man Sabre-bas, die Levin met een plectrum bespeelde – een behoorlijk ongebruikelijke combinatie. Het geluid werd bovendien aangedikt met een octaver. Helaas wordt de Sabre niet meer geproduceerd, maar de Music Man Stingray is een echte klassieker en qua sound niet eens zo ver weg. Fretloze versies duiken ook af en toe op.
4.) Red Hot Chili Peppers – “Around the World”
Chili Peppers-bassist Flea trapt het nummer af met een baslijn die klinkt alsof Speedy Gonzales even funkbassist is geworden. Belachelijk snel en absurd speels, om uiteindelijk uit te monden in een ultra-vette groove!
Trivia voor gear nerds: Flea gebruikte voor de opnames een Modulus Flea Bass – in feite een Music Man Stingray met een grafieten hals. Om in de buurt van dit geluid te komen, kun je dus het best een Stingray gebruiken of, als alternatief, een bas met een humbucker in de brugpositie, zoals de verrassend betaalbare Z3 van de Koreaanse fabrikant Sire.
5.) Michael Jackson – “Billie Jean”
Technisch gezien is dit riffje uit de handen van grootmeester Louis Johnson (R.I.P.) super simpel – maar precies daarom is deze baslijn het toonbeeld van “less is more”. Ongebruikelijk? Ja, want hij is zó absurd minimalistisch dat elke muziekstudent denkt: “Dat kan toch niet de hele groove zijn?” Maar wel dus – en in de bridge wordt ’ie zelfs nóg simpeler.
Trivia voor gear nerds: Louis Johnson stond ook bekend om zijn liefde voor Stingrays – het liefst met een (lichte) esdoorn toets. Ja, ik weet het: wéér een Stingray – maar hé, funk liegt niet, toch?
Marcus Miller
Z3-4 Rosegold
6.) The Temptations – “Papa Was a Rollin’ Stone”
James Jamerson, de huisbassist van Motown Records, wordt vaak ten onrechte in verband gebracht met de legendarische baslijn uit “Papa Was a Rollin’ Stone” van The Temptations. In werkelijkheid werd die echter gespeeld door zijn collega Bob Babbitt, die eveneens deel uitmaakte van Motown’s vaste studioploeg, “The Funk Brothers”. Babbitt speelt op deze track eigenlijk bijna niets! Het is een baslijn met zóveel ruimte dat je er met gemak een bestelbus tussen de noten kunt parkeren. Maar juist die minimalistische aanpak draagt de hele song.
Trivia voor gear nerds: net als James Jamerson was Bob Babbitt een vroege fan van de Fender Precision met flatwound snaren, die hij met zijn vingers speelde. En inderdaad: dit geluid is perfect voor luchtige “less is more”-basgrooves!
7.) Primus – “Tommy the Cat”
Oké, nu wordt het echt absurd: Primus-frontman Les Claypool staat bekend om baslijnen die klinken als een hyperactieve alien op een bootmotor die vol gas staat te janken. Is dit nog bas? Ja, natuurlijk – alleen op een zeer ongebruikelijke manier gespeeld. En toch werkt het waanzinnig goed!
Trivia voor gear nerds: Les Claypool staat bekend om zijn samenwerking met de Amerikaanse luxe-basbouwer Carl Thompson. Maar ook met een gangbaarder basmodel, zoals een standaard Jazz Bass – het liefst fretloos, uiteraard – kom je al dichter in de buurt van dit geluid. En het helpt natuurlijk ook als je net zo’n eigenwijs typetje bent als Mr Claypool!
8.) Muse – “Hysteria”
De baslijn van “Hysteria” is beroemd om zijn agressieve, synth-achtige sound, die in de studio tot stand kwam door een complexe combinatie van elektrische bas, effecten en een extra synth-track. Muse-bassist Chris Wolstenholme speelde in die periode vooral op een Pedulla Rapture RB5, maar tijdens de opnames voor “Hysteria” werd ook een vijf-snarige Status Stealth gespot.
Trivia voor gear nerds: gezien de flinke dosis distortion en vervorming is het basmodel voor het namaken van dit geluid eigenlijk veel minder belangrijk dan een goede fuzzpedaal! Een stap in de juiste richting is de Big Muff van Electro Harmonix (EHX) – of een van de talloze clones daarvan, waarvan er veel voor zeer aantrekkelijke prijzen verkrijgbaar zijn!
Conclusie
Dus: wat kunnen we leren van deze ongewone baslijnen? Misschien dat een goed gevoel voor humor en de moed om van het gebaande pad af te wijken zich absoluut kunnen uitbetalen! De baslijnen die we hier lieten horen zijn grappig (sommige ronduit absurd!) en breken de regels, maar ze druipen van karakter – en juist daarom blijven ze in je oren hangen.
Een verzameling verschillende basmodellen kan ongetwijfeld helpen om bijzondere klankdeuren open te zetten. Uiteindelijk maakt het echter niet uit of je een Stingray, een Rickenbacker, een Jazz Bass, een Preci of welk ander model dan ook speelt. Wat zwaarder weegt, ben jij: je handen en je muzikale intuïtie. Veel plezier met experimenteren en denken buiten de bas-box!
Heb jij een favoriete baslijn?
Heb jij een favoriete basgroove? En welke bas en effecten gebruik je daarvoor? Laat het ons weten in de comments!
Dit artikel is een bewerking van een stuk oorspronkelijk geschreven door Lars Lehmann, die wordt vermeld als auteur van het originele Duitse t.blog-artikel.
Reacties 1