Frederik’s bezoek aan Thomann Town

Frederik’s bezoek aan Thomann Town

Heb je ooit zo’n goede ervaring gehad dat je erover wilde schrijven? Een van onze klanten, Frederik, heeft ons een leuk verhaal geschreven hoe hij zijn droom realiseerde om Thoman Town te bezoeken, zoals hij het noemt. Frederik is een professionele muzikant uit Kopenhagen die een levendige verbeelding heeft en een poëtisch perspectief. Lees hier over zijn bezoek, en laat je inspireren om T-Town zelf een keertje te bezoeken.


Als professionele muzikant koop ik mijn muziekapparatuur online bij Thomann. Ik heb het bedrijf altijd als ‘gewoon een website’ beschouwd. Ik zou uren kunnen doorbrengen met het browsen van talloze koele gear en te dromen over veel leuke wannahaves. Het maken van foldertjes in mijn browser voor mijn volgende bestelling en wenslijsten aan familie en vrienden doorsturen rond Kerstmis of op mijn verjaardag. De naam Thomann is reeds een populair woord geworden voor alles dat met apparatuur heeft te maken. Als reizend straatmuzikant hang ik vaak rond met vrienden en collega’s en als iemand met een defecte mic-kabel worstelt, wijs ik ze simpelweg in de goede richting: ga naar Thomann.

Al jaren heb ik over deze mythische plaats gehoord, waar de webshop tot leven komt. Waar de gitaren in rijen hangen zover je maar kunt zien, met stromende rivieren van honing en engelen die je bezingen: dit alles kan van jou zijn.

Tijdens een bezoek aan een straatartiestenfestival in Würzburg, besefte ik dat ik slechts een uur rijden van deze mythische plaats af was. Toen besloot ik mijn lange terugrit naar Kopenhagen uit te stellen  en naar Thomann te reizen. Iedereen zou zeggen,  waarom zou je niet gewoon de spullen online bestellen, en vóór etenstijd thuis zijn? Omdat het om de ervaring ging en om in de workshop van de Kerstman met zijn rendieren, kabouters en dergelijke te kunnen rondhangen.

Thomann ligt ergens in het zuiden van Duitsland in een dorp genaamd Treppendorf, vrij afgezonderd van de rest van de beschaving, iets dat aan zijn mythische status bijdraagt. Bij de laatste afslag zag ik een groot bouwproject van een nieuwe opslagfaciliteit. Ik merkte dat er binnen weinig lege ruimte was. De metalen constructie torende naar de hemel met rijen metalen balken, zoals een gecomprimeerde Eiffeltoren. Zo dicht op elkaar dat het moeilijk zou zijn voor een ​​vorkheftruck om door die strakke ruimtes te manoeuvreren. Ik ontdekte later dat er robots zouden worden gebruikt. Tof…. dus in plaats van de apocalyps te starten, gaven de Terminator T-1000’s liever een ​​gig in Thomann Town.

Een vriend vertelde, dat je het beste Thomann kon bezoeken door eerst op hun parkeerplaats, met uitzicht op een klein meer, te kamperen om dan bij zonsopgang de deuren binnen te dringen. Pas een uur vóór sluitingstijd opdagen, zou hetzelfde zijn als dat je kinderen een uur voor sluitingstijd naar Disney World brengt. Ik stelde me voor een scène te zien van volwassen bebaarde mannen met metal T-shirts, die al schreeuwende van het terrein werden afgevoerd door beveiligingsagenten. Maar niets daarvan, geen beveiligingsagenten noch schreeuwende rockabillies.

Bij het meer stond een waarschuwingsbord, dat het gevaar aangaf dat je auto (afgebeeld door een oud VW busje getekend met bloemen) op een of andere manier in het meer kon vallen. Terwijl ik me uit de buurt van het meer hield, dacht ik aan Newtons eerste bewegingswet: Hippies in beweging, blijven in beweging totdat een meer ze stopt.

Daar was ik dan, in Thomann Town.

Het gebouw was nogal bescheiden en niet Ikea-achtig. Men zou daar kunnen wonen. Veel ramen en niet zoals een enorme kubus.

Bij het verlaten van mijn auto, brak er net een snaar van mijn gitaar. Het was alsof mijn gitaar het aanvoelde dat ik op het punt stond om haar voor een jongere en mooiere te verlaten. Ik legde mijn hand zachtjes op haar schouder en fluisterde: “Je zal altijd mijn eerste zijn”.

De glazen deuren openden zich, en daar stond ze, Joana, de receptioniste die de komende uren mijn nieuwe vriendin en metgezel zou worden. Ze begroette me met een glimlach en een zacht “Hello”. Ik was sprakeloos en het leek wel 30 seconden tot dat ik eindelijk bij mijn positieven kwam en kon reageren met een: “Hallo”.

Ik zei simpelweg dat ik Thomann wou zien en graag een grand tour wilde.

Ze informeerde me over de stand van zaken en gaf me een T-Kitchen maaltijdbon, iets, waardoor ik me heel speciaal voelde. Het woord T-Kitchen gaf in mijn gedachten afbeeldingen van een klein schattig thee hoekje met een paar broodjes in een mandje. Ik ontdekte later dat T Kitchen, Thomann Kitchen betekende en op zich een kolossaal gebouw was, ergens in Thomann Town.

Voor zover ik weet is Thomann Town niet de officiële naam van de vestiging, maar ik gebruik die, omdat het een verzameling is van meerdere gebouwen die samen een klein stadje vormen.

Ik heb me ten doel gesteld om elke hoek van deze magnifieke plek te bezoeken. Ik kwam een kind tegen die een tuba versnipperde, een roodharige die op een klavecimbel hamerde, zag de percussiekamer in het penthouse en tenslotte – de gitaarafdeling.

Ik besloot toen dat ik een sidekick en vriend nodig had. En daar was hij, Jannick, de tovenaarsleerling die de belangrijkste vaardigheid beheerste: vriendelijkheid.

Ik ging op zoek naar effect pedalen. Ze zijn gemakkelijker voor mijn vrouw te verbergen, en aangezien ze van hout zijn, kan ik haar altijd vertellen dat ik ze zelf heb gemaakt.

Die ik wilde waren er niet, dus riep Jannick zijn eigen privé-Terminator op om ze te laten brengen. Het zou iets minder dan een uur duren. Perfect, zo kan ik in de tussentijd meer verschillende knoppen aanraken en nog meer domme vragen stellen

elke hoek staat een vriendelijke Thomanner die je met een vriendelijk hallo of alles goed, begroet. Een familie van muziekliefhebbers.

Bij de kassa betaalde ik Jannick met mijn straatmuzikanten-geld. Sure, geen probleem hoor, zei hij terwijl ik mijn kruiwagen van munten, condooms en snoep uitlaadde.

Na het betalen wandelde ik door Thomann Town, langs passerende paarden, stapels brandhout en meer humoristische waarschuwingsborden naar het checkout gebouw tegenover de T-Kitchen. Daar kon ik een goede Bavariaanse strudel krijgen tijdens het wachten op de Terminator T-1000 die mijn goederen ophaalde.

Dit was dan mijn bezoek aan Thomann Town. Net als Graceland en de Maan, is het een plek die je eens moet bezoeken voordat je doodgaat.

Dank je wel Joana voor een lekkere maaltijd, en voor je geduld en je eeuwige glimlach.
Dank je wel Jannick dat je mijn sidekick was, en dat je me door de zintuigen-overload hebt begeleid.
Dank je wel Thomann voor het openen van je non-virtuele deuren, en dat ik er urenlang mocht rondhangen.

 

Heb je ook een leuke ervaring gehad in Treppendorf? Laat het ons in de onderstaande reacties weten, we horen het graag. 

Kom gezellig langs in onze shop. Vind hier een routebeschrijving:
https://www.thomann.de/nl/compinfo_route.html

#MyThomannTrip
Hoop je gauw te zien!

Geef een reactie