Sinds 1967 heeft David Gilmour een reputatie opgebouwd als de onbetwiste meester van de psychedelische rockgitaar als zanger en gitarist van rockgiganten Pink Floyd en diverse andere projecten. 🤘
Vandaag wordt hij trotse 80 jaar en kan hij terugkijken op een meer dan bewogen leven met een muzikale output van bijna verbazingwekkende proporties. We feliciteren hem van harte en hebben ter gelegenheid van deze dag een aantal interessante feiten over de meester en zijn vak verzameld.
David Gilmour: een jeugvriendschap eindigt in tragedie
David “Dave” Gilmour begon als tiener gitaar te spelen in verschillende lokale bands in Cambridge, Engeland. In zijn jeugd trad hij af en toe op straat op met zijn schoolvriend Syd Barrett. Hun belangrijkste muzikale invloeden waren Bob Dylan, The Beatles en The Rolling Stones.
En het was precies diezelfde Syd Barrett die hij vanaf 1968 in Pink Floyd aanvankelijk zou ondersteunen, om hem later te vervangen toen Barrett in april van dat jaar de band verliet vanwege zijn drugsgebruik en mentale problemen. Toen Roger Waters Pink Floyd in 1985 verliet, nam Gilmour de leidende rol over en nam hij nog drie studioalbums met de band op.
David Gilmours feilloze instinct: het geluid komt uit zijn vingers
Na het Pink Floyd-tijdperk, dat zonder twijfel gepaard ging met verschillende geestverruimende middelen, waren David Gilmours optredens niet langer doordrenkt met visueel spectaculaire lasershows. Maar zijn onnavolgbare gitaarspel en zijn karakteristieke, direct herkenbare sound hebben niets aan fascinatie verloren. Als weinigen belichaamt hij het motto “het geluid komt uit de vingers” en blijft hij indruk maken met zijn feilloze gevoel voor harmonische en klankmatige verhoudingen.
Hoe David Gilmour zijn sound creëerde
Een belangrijk onderdeel van David Gilmours iconische sound is natuurlijk zijn gear. Nadat hij jarenlang vertrouwde op de beroemde zwarte Stratocaster als zijn belangrijkste gitaar, speelde hij later ook op verschillende andere instrumenten waarvan het geluid beter bij het nummer paste. In de jaren zestig gebruikte hij vaak een blonde Les Paul-achtige Höfner, die hij speelde via een Vox AC30.
Vox
AC30 Handwired
Tegenwoordig gebruikt hij nog steeds meestal een gemodificeerde Stratocaster 1957 reissue, uitgerust met EMG-pickups, een SPC mid-boost en een EXG expander. Voor zijn versterkers vertrouwt hij vaak op twee 100-watt tops van Hiwatt, waarbij hij het gitaarsignaal naar de linker versterker stuurt via een CE-2 chorus om het geluid te verbreden.
Naast verschillende distortionpedalen gebruikt David Gilmour voor zijn effecten de legendarische Lexicon PCM70 reverb-unit, een ingenieus oud MXR delaysysteem en een TC Electronic TC 2290. De cabinets zijn meestal twee Marshall-kasten met Celestion-speakers. Om de volledige setup te bedienen gebruikt David Gilmour een op maat gebouwd pedalboard van Custom Audio Electronics.
tc electronic
Download
David Gilmour wordt 80: recreëer zijn sound met deze pickups en accessoires
In onze shop vind je een volledig voorgemonteerde pickupset met 3 EMG SA-pickups, volumeregeling, EXG Guitar Expander voor bas- en treble-boost en een 5-standenschakelaar: EMG DG20 David Gilmour.
EMG
DG20 David Gilmour
David Gilmour: een muzikale workaholic, ook buiten Pink Floyd
David Gilmour werd wereldberoemd als een sleutelfiguur binnen Pink Floyd, en de meeste mensen associëren hem tot op de dag van vandaag vooral met de megaband. Niet zo vreemd, aangezien hij een bepalende rol speelde in het vormgeven van het geluid van iconische albums zoals “The Dark Side of the Moon” en “Wish You Were Here”.
Toch bracht David Gilmour gedurende zijn carrière ook soloalbums uit en werkte hij samen met andere artiesten zoals Sir Paul McCartney. Hij ontdekte zelfs Kate Bush en Sam Brown en maakte gastoptredens op albums van Supertramp, Pete Townsend, Bryan Ferry, Elton John, B. B. King, Alan Parsons, Donovan en vele anderen.
Hier is een overzicht van de Pink Floyd-studioalbums met David Gilmour:
- A Saucerful of Secrets (1968) – Gilmours debuut
- More (1969)
- Ummagumma (1969)
- Atom Heart Mother (1970)
- Meddle (1971)
- Obscured by Clouds (1972)
- The Dark Side of the Moon (1973)
- Wish You Were Here (1975)
- Animals (1977)
- The Wall (1979)
- The Final Cut (1983)
- A Momentary Lapse of Reason (1987) – eerste album onder Gilmours leiding
- The Division Bell (1994)
- The Endless River (2014) – laatste album, voornamelijk instrumentale opnames uit 1993/94
David Gilmour: “Ik probeer me voor te stellen dat de gitaar zingt.”
David Gilmour was nooit een razendsnelle gitaarvirtuoos. Zijn kunst lag er juist in om de gitaar te laten zingen. In 1984 beschreef hij dat zelf met zijn kenmerkende eerlijkheid:
“I’ve never had fast fingers, they’re really pretty slow compared to most, and the coordination between left and right hand and stuff is not great. […] So I have to rely on other things. […] I just try and make nice, sort of, melodies with it, like try to make it sing, I try to imagine that the guitar’s kind of singing, you know?”
Met zijn uiterst emotionele gitaarspel, perfecte controle over bending, vibrato en sustain en niet in de laatste plaats zijn onmiskenbare sound was David Gilmour direct herkenbaar. Daarmee werd hij een voorbeeld voor hele generaties rock-, prog- en alternatieve gitaristen.
Wanneer zang en gitaar één worden
David Gilmour raakt luisteraars niet alleen met zijn gitaarspel, maar ook met zijn zang. Ook daarin is geen spoor van showmanship te vinden; in plaats daarvan neemt hij luisteraars mee op een reis van emotionele diepgang, zachte intonatie en bluesy kleuring, vaak met een bijna fluisterende expressie. Zijn zang vloeit daarbij vaak naadloos over in zijn melodische en percussieve gitaarspel.
Iconische solo’s die nooit vergeten zullen worden
David Gilmour heeft altijd laten zien dat een paar goed geplaatste noten een grotere impact kunnen hebben dan technisch vertoon. Zijn solo in “Comfortably Numb” wordt vaak genoemd als een van de beste gitaarsolo’s aller tijden. Een andere beroemde solo, die ondanks – of misschien juist dankzij – zijn emotionele complexiteit vaak is gecoverd, is zonder twijfel die uit “Another Brick in the Wall”, waarin hij zijn percussieve perfectie en zijn kenmerkende bendings laat horen.
Gibson
Les Paul 54 Goldtop VOS
In het nummer speelt David Gilmour een bending van vijf halve tonen, waarbij hij de noot vijf frets omhoog trekt. De solo werd opgenomen met een Gibson Les Paul 54 Goldtop. Luister zelf in deze video, net als ongeveer 131 miljoen David Gilmour-fans vóór jou:
Pink Floyd – “Another Brick in The Wall” PULSE Remastered 2019
Opbrengst van gitaarcollectie geveild voor klimaatbescherming
In de loop van zijn carrière had David Gilmour een groot aantal gitaren verzameld – in totaal meer dan 100 modellen. Maar in 2019 nam hij afscheid van deze schatten. Hij veilde zijn collectie, waaronder zijn beroemde “Black Strat” – het instrument dat hij het vaakst bespeelde en een van de meest iconische gitaren uit de rockgeschiedenis – en de witte Stratocaster uit 1954 met serienummer 0001. De totale opbrengst bedroeg meer dan 21 miljoen dollar. De duurste items waren de witte Strat, die voor 1,8 miljoen dollar werd verkocht, een Martin D-35 uit 1969 voor ongeveer 1,1 miljoen dollar en, bovenaan de lijst, “The Black Strat”, die door miljardair Jim Irsay voor bijna 4 miljoen dollar werd gekocht voor zijn collectie. David Gilmour schonk de opbrengst aan ClientEarth, een organisatie die zich inzet voor klimaatbescherming. Over zijn motivatie zei hij:
“We hebben een beschaafde wereld nodig die blijft bestaan voor al onze kleinkinderen en daarna, waarin deze gitaren bespeeld kunnen worden en liedjes gezongen kunnen worden.” Overigens had David Gilmour al in 2003 een van zijn huizen in Londen verkocht voor het equivalent van ongeveer vijf miljoen euro en de opbrengst gedoneerd aan een Britse liefdadigheidsorganisatie voor daklozen.
David Gilmour: “Dat zou ik niet doen zonder Rick.”
David Gilmour heeft altijd duidelijke standpunten gehad en is emotioneel loyaal geweest. In 2016, vóór een soloconcert in het amfitheater van Pompeii in Italië – waar “Pink Floyd Live in Pompeii” 44 jaar eerder was opgenomen – werd hij door “Rolling Stone” gevraagd waarom hij tijdens het concert “Echoes” niet zou spelen.
“Het zou geweldig zijn om ‘Echoes’ hier te spelen, maar zonder Rick zou ik het niet doen,” zei hij. “Er is iets heel specifieks en unieks aan de manier waarop Rick en ik dat stuk spelen, dat je niet zomaar iemand kunt laten leren en precies zo kunt laten uitvoeren. Daar gaat muziek niet om.”
Toen Richard “Rick” Wright, de toetsenist van Pink Floyd, in september 2008 overleed, wist David Gilmour al dat zijn oude vriend de strijd tegen hersenkanker had opgegeven, maar hij had er bewust over gezwegen dat Wright stervende was.
Hier is een overzicht van David Gilmours solo-discografie:
- About Face (1984)
- On an Island (2006)
- Rattle That Lock (2015)
- Luck and Strange (2024)
- Live in Gdansk (2008)
- Live at Pompeii (2017)
- Metallic Spheres (2010, met The Orb)
- Metallic Spheres in Colour (2023, met The Orb)
- “There’s No Way Out of Here” (1978)
- “Blue Light” (1984)
- “On an Island” (2006)
- “Rattle That Lock” (2015)
- “The Piper’s Call” (2024)
- “Between Two Points” (2024)
David Gilmour wordt 80 – wanneer de cirkel rond is
Weinig gitaristen van de afgelopen decennia zijn erin geslaagd zich zo stevig in het geheugen van fans te verankeren met zulke melodieuze en gevoelige solo’s. Geen enkele elektrische gitaar heeft zo emotioneel gezongen als die van David Gilmour. Met zijn soulvolle stem en zijn herkenbare, songgerichte gitaarspel heeft hij de geschiedenis van de rockmuziek in de afgelopen decennia beslissend beïnvloed. En dat zonder formele opleiding. In 1968, aan het begin van Pink Floyds succes, stopte hij zonder diploma met zijn studie aan de Anglia Ruskin University in Cambridge. Uiteindelijk kwam de cirkel echter rond: in 2009 kende de universiteit David Gilmour een eredoctoraat toe.
David Gilmour wordt 80 – felicitaties met zijn verjaardag en zijn levenswerk
David Gilmour verschijnt regelmatig in lijsten met de “grootste gitaristen aller tijden”, is uiteraard lid van de Rock and Roll Hall of Fame en geniet groot respect over genregrenzen heen. We kunnen hem daarom niet alleen feliciteren met zijn 80e verjaardag, maar ook met zijn indrukwekkende levenswerk. En gelukkig is hij nog altijd actief. We zijn benieuwd wat hij nog meer zal bereiken.
Jouw mening over David Gilmour
Wat fascineert jou het meest aan David Gilmour? Welke songs en solo’s hebben jou beïnvloed? Laat gerust een reactie achter in de comments!
Reacties 0
Nog geen reacties.