Als je aan popmuziek denkt, is het eerste wat waarschijnlijk in je opkomt dat het meestal eenvoudig en prettig in het gehoor ligt. Toch kan popmuziek je soms verrassen met een onverwachte wending… een ongewone maatsoort!
Misschien vraag je je af: “Kunnen popsongs écht in onregelmatige maatsoorten geschreven zijn?” Hoewel het geen veelvoorkomend kenmerk van popmuziek is, hebben songwriters en componisten er regelmatig mee geëxperimenteerd. Meestal worden onregelmatige maatsoorten in popmuziek subtiel verwerkt in een enkele maat, waardoor ze zich vermommen als een gewone 4/4-maat.
Grote artiesten zoals The Beatles, Sting en Radiohead hebben onregelmatige maatsoorten gebruikt in enkele van hun beste nummers!
Hier is een lijst met 10 bekende songs waarin onregelmatige maatsoorten worden gebruikt!
1. Dave Brubeck Band – Take Five
De klassieker der klassiekers als het gaat om nummers in een onregelmatige maatsoort, en een onmisbaar stuk uit de jazz van de jaren vijftig. De beroemde saxofoonriff van Paul Desmond is een van de meest herkenbare ooit. Zelfs als je niet van jazz houdt en niets weet van maatsoorten, is Take Five absoluut een blijvertje.
Het nummer volgt een swingende 5/4-groove die een bijna hypnotiserend gevoel oproept, gedragen door de smaakvolle saxofoonriff en de piano.
2. Seven Days – Sting
Ongetwijfeld een van Stings meest aanstekelijke nummers als soloartiest. Seven Days verscheen in 1993 op het album Ten Summoner’s Tales. Het drumwerk van Vinnie Colaiuta, gecombineerd met de ostinato strijkers en Stings vloeiende melodielijn, vormt een stevige basis voor deze jazz-poptrack.
Hoewel het nummer Seven Days heet en je misschien verwacht dat het in 7/4 staat, is de maatsoort van Sting’s Seven Days… 5/4!
Een ander leuk detail van dit nummer is Stings verwijzing naar een van zijn eerdere hits: “Every little thing she does is magic“. Aan het einde van Seven Days zingt hij enkele regels uit de Police-hit uit 1981!
3. Peter Gabriel – Solsbury Hill
Een van de beste voorbeelden van een onregelmatige maatsoort die helemaal niet onregelmatig aanvoelt. Solsbury Hill werd uitgebracht in 1977 en groeide uit tot een van Peter Gabriels meest geliefde solonummers nadat hij Genesis had verlaten.
Het nummer staat grotendeels in 7/4, maar in plaats van ingewikkeld of “prog om de prog” te klinken, voelt het licht, opbeurend en bijna folkachtig aan. Het akoestische gitaarpatroon houdt alles voortdurend in beweging, terwijl Gabriels zangmelodie moeiteloos boven de ongebruikelijke groove zweeft.
Het is zo’n nummer dat bewijst dat onregelmatige maatsoorten niet per se ingewikkeld hoeven te klinken. Soms geven ze een liedje gewoon een klein duwtje, alsof het voortdurend bergopwaarts loopt — wat eigenlijk perfect past bij de titel.
4. Radiohead – 15 Step
Radiohead heeft vaak gebruikgemaakt van onregelmatige maatsoorten, maar 15 Step is waarschijnlijk een van hun meest toegankelijke voorbeelden. Het nummer verscheen in 2007 op In Rainbows en combineert elektronische drums, handclaps, gitaartexturen en Thom Yorkes zwevende zanglijn tot iets dat tegelijk ongemakkelijk én verrassend dansbaar aanvoelt.
Het nummer staat in 5/4, maar voelt nergens stijf of mathematisch aan. De groove heeft een bepaalde veerkracht, alsof het gecontroleerd voorwaarts struikelt.
Wat 15 Step zo effectief maakt, is dat de onregelmatige maatsoort niet afleidt van het nummer zelf. Je kunt ervan genieten zonder iets te tellen, maar zodra je de 5/4-puls opmerkt, wordt het alleen maar interessanter.
5. Radiohead – Morning Bell
Nog een Radiohead-klassieker in een onregelmatige maatsoort. Morning Bell staat op Kid A, een van de meest experimentele en invloedrijke albums van de band. Vergeleken met 15 Step voelt dit nummer donkerder, hypnotischer en onheilspellender aan.
De hoofdgroove staat in 5/4, wat het nummer een vreemd, cirkelvormig gevoel geeft. Het komt nooit helemaal uit waar je het verwacht, wat perfect aansluit bij de kille, dromerige sfeer van de track.
De baslijn en drums blijven zich op een bijna mechanische manier herhalen, terwijl Thom Yorkes stem boven alles lijkt te zweven. Het is niet het makkelijkste popnummer ter wereld, maar wel een uitstekend voorbeeld van hoe een onregelmatige maatsoort spanning kan creëren zonder opzichtig te klinken.
6. The Stranglers – Golden Brown
Golden Brown is zo’n nummer dat vanaf de allereerste seconde elegant, mysterieus en een beetje vreemd klinkt. Het werd uitgebracht in 1981 en groeide uit tot een van de grootste hits van The Stranglers, ondanks het feit dat het ritmisch gezien verre van een standaard popsong is.
Het nummer gebruikt een ongebruikelijk patroon dat kan worden ervaren als groepen van 3/4 gevolgd door een maat van 4/4. Dat geeft de track zijn kenmerkende, wiegende beweging, bijna als een wals die plotseling een extra stap zet.
De klavecimbelachtige toetsenriff is direct herkenbaar, en de onregelmatige maatsoort geeft het geheel een tijdloos en licht hypnotiserend karakter. Vreemd, maar dan op een bijzonder stijlvolle manier.
7. The Beatles – All You Need Is Love
The Beatles waren meesters in het laten klinken van vreemde muzikale keuzes alsof ze volkomen vanzelfsprekend waren, en All You Need Is Love is daar een perfect voorbeeld van. Op het eerste gehoor klinkt het als een eenvoudig anthem met een universele boodschap, maar ritmisch gebeurt er veel meer dan je zou denken.
De coupletten van All You Need Is Love maken gebruik van ongebruikelijke ritmische groeperingen, waaronder maten in 7/4, voordat ze overgaan in het meer rechttoe rechtaan refrein in 4/4. Dit contrast zorgt ervoor dat het refrein nog groter en directer aanvoelt wanneer het binnenkomt.
Het is een briljant voorbeeld van hoe onregelmatige maatsoorten in popmuziek kunnen worden gebruikt zonder dat de luisteraar de weg kwijtraakt. De meeste mensen herinneren zich vooral het enorme refrein en de boodschap, maar onder de oppervlakte is het nummer veel vreemder dan het op het eerste gezicht lijkt.
8. Kate Bush – Wuthering Heights
Wuthering Heights is nu al een van de meest ongewone debuutsingles uit de popgeschiedenis. Het nummer verscheen in 1978 en introduceerde Kate Bush als een volledig unieke artiest, met haar theatrale stem, literaire teksten en dramatische manier van songschrijven.
Het nummer is voornamelijk opgebouwd rond 4/4, maar blijft daar niet de hele tijd comfortabel in hangen. Op verschillende momenten, vooral rond de pre-chorus en het refrein, verschuift het naar kortere maten van 2/4 en ook naar passages die als 3/4 aanvoelen. Dat geeft het nummer een vreemde, dramatische bewegingskracht, alsof het ritme voortdurend van vorm verandert met het verhaal mee.
De wisselende maatsoorten helpen die spookachtige, door de wind voortgejaagde sfeer te creëren. Het voelt alsof het nummer voortdurend wordt meegetrokken door de dramatiek van de tekst, wat logisch is aangezien het geïnspireerd is op de roman van Emily Brontë.
9. Björk – Crystalline
Crystalline is een uitstekend voorbeeld van hoe onregelmatige maatsoorten kunnen bestaan binnen moderne artpop. Het nummer verscheen in 2011 op Biophilia en combineert delicate elektronische texturen, ongebruikelijke ritmes en Björks onmiskenbare zangstijl.
Delen van het nummer maken gebruik van zeer ongebruikelijke ritmische groeperingen, waaronder secties die vaak worden omschreven als 17/8. Op papier klinkt dat angstaanjagend, maar in het nummer voelt het meer als een vreemd natuurlijk patroon dan als een wiskundeoefening.
De track bouwt voortdurend verder op totdat hij plotseling explodeert in een chaotische drum-‘n-bass-finale. Het is niet bepaald radiovriendelijke pop, maar het laat zien hoe onregelmatige maatsoorten kunnen worden gebruikt om iets moois, futuristisch en licht buitenaards te creëren.
10. Outkast – Hey Ya!
Hey Ya! is zo’n nummer dat iedereen kent, maar ritmisch gezien is het veel vreemder dan de meeste mensen beseffen. Het werd uitgebracht in 2003 en groeide uit tot een gigantische hit dankzij zijn energie, melodie en onvergetelijke refrein, maar onder de oppervlakte haalt de structuur een paar slimme trucs uit.
Het nummer staat grotendeels in 4/4, maar af en toe duikt er een extra maat van 2/4 op, waardoor een frase net iets korter aanvoelt dan verwacht. Sommige mensen beschrijven dit als 11/4, maar dat is eigenlijk niet de beste manier om ernaar te kijken. Het is nauwkeuriger om het te horen als een normale 4/4-groove die af en toe wordt onderbroken door een maat van 2/4.
Dat is waarschijnlijk precies waarom het zo goed werkt. Je hoeft het ritme niet te begrijpen om erop te kunnen dansen, maar er zit iets verborgen in de structuur dat het nummer fris, spannend en een tikje onvoorspelbaar laat aanvoelen.
Wat is jouw favoriete nummer dat gebruikmaakt van onregelmatige maatsoorten? Laat het ons weten in de reacties hieronder 👇🏻
Reacties 0
Nog geen reacties.