{"id":466849,"date":"2022-09-21T18:30:23","date_gmt":"2022-09-21T16:30:23","guid":{"rendered":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/?p=466849"},"modified":"2022-09-21T14:33:56","modified_gmt":"2022-09-21T12:33:56","slug":"10-bizarre-gebeurtenissen-in-de-muziekgeschiedenis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/entertainment\/10-bizarre-gebeurtenissen-in-de-muziekgeschiedenis\/","title":{"rendered":"10 bizarre gebeurtenissen in de muziekgeschiedenis"},"content":{"rendered":"

Elke dag zijn er nieuwe verhalen die de muziekgeschiedenis verrijken met hun bijzonderheden. Sommige zijn waar, andere zijn \u2018urban legends\u2019 die voortkomen uit overdrijving of verdraaiing van de waarheid. En dan zijn er degenen die je nooit zou verwachten. We hebben een aantal van deze verhalen verzameld, hier zijn 10 bizarre gebeurtenissen in de muziekgeschiedenis!<\/strong><\/p>\n

\n

1. Fight For Your Right”\u00a0door de Beastie Boys – een verkeerd begrepen grap<\/strong><\/h2>\n

Het lied was bedoeld als een parodie op feestliedjes. The Beastie Boys maakten grappen over dit muziekgenre in een video waarin ze hun kunstjes en clich\u00e9s lieten zien. Helaas werd de ironie door de meeste fans niet opgemerkt of begrepen. En dus zongen een aantal fans mee met “Fight For Your Right To Party” blind voor het feit dat het nummer hen gewoon voor de gek hield. Ondanks \u2013 of juist omdat \u2013 de ironie de fans ontging, stond het nummer bekend als een grote hit en werden er daarna vele covers gemaakt.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

2. Randy Bachman beleeft een muzikaal wonder<\/strong><\/h2>\n

In 1976 werd bij de toen 32-jarige Canadese rockmuzikant Randy Bachman zijn geliefde gitaar, een oranje Gretsch 6120, gestolen uit een hotel in Toronto. Een bitter verlies, hij had tenslotte opgepast, kranten bezorgd, gazons gemaaid en auto’s schoongemaakt totdat hij de $ 400 voor zijn eerste gitaar had opgehaald. Later schreef hij hits als “American Woman”. Toen, in 2021, 45 jaar later, zag een fan een Gretsch in een YouTube-video, vergeleek de nerf en textuur van het hout en bevestigde dat het van Bachman was! Het blijkt dat de Japanse muzikant Takeshi het in een winkel in Tokio heeft gekocht. Bachman \u2013 tot tranen toe geroerd\u2013 en Takeshi stemden in met een uitwisseling met een identiek model van de gitaar en speelden een paar nummers samen voordat hij zijn gitaar terugkreeg. Na 46 jaar kan Randy weer op zijn “eerste liefde” spelen. Een werkelijk wonderbaarlijke muzikale gebeurtenis!<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

3. De Nokia-beltoon is een Chopin-stuk<\/strong><\/h2>\n

Hier vermengt de bizarre gebeurtenis zich met muzikaal plagiaat. Het originele Nokia-geluid is al lang een cultklassieker en is tegelijkertijd irritant en nostalgisch. Maar waar komt de melodie vandaan en wie heeft hem gecomponeerd? Inderdaad, de Nokia-melodie is de melodielijn van een stuk van de Spaanse componist en gitarist Francisco T\u00e1rrega. Het stuk dateert uit 1902 en heet “Gran Vals”, vandaar dat Nokia de ringtone “Grande Valse” noemde. Dit is echter maar de halve waarheid, want T\u00e1rrega werd rechtstreeks ge\u00efnspireerd door Fr\u00e9d\u00e9ric Chopins gelijknamige compositie \u201cGrande Valse\u201d. De melodische lijn is te vinden aan het einde van de onderstaande video en werd gecomponeerd in 1833.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

4. Ozzy en de vleermuis<\/strong><\/h2>\n

Er zit op zijn minst enige waarheid in dit verhaal, ook al is het herhaaldelijk verkeerd voorgesteld. Ozzy Osbourne, de zelfbenoemde Prince of Darkness, gooide tijdens een tournee in 1982 kalfslever en varkensdarmen naar het publiek. Op een gegeven moment begon het publiek echter te reageren. De legende vond zijn weg tijdens een concert in Iowa. Een fan gooide een vleermuis op het podium. Ozzy zag het aan voor een rubberen speeltje en beet zijn kop eraf. Een extreem bizar gezicht voor het publiek, en meer dan een gedenkwaardige avond!<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

5. “You Ain’t Seen Nothing Yet” zou nooit worden uitgebracht.<\/h2>\n

Tegenwoordig ondenkbaar, maar de tijden waren toen anders. Hoewel zijn bedoelingen niet slecht waren, werd “You Ain’t Seen Nothing Yet” opgenomen om de spot te drijven met een stotteraar. De stotteraar was de broer van Randy Bachman, Gory, en Bachman Turner Overdrive nam het nummer op om hem te plagen. Het nummer was nooit bedoeld voor een commerci\u00eble release en Bachman nam het later opnieuw op zonder het stotteren. De platenmaatschappij stond er echter op het origineel uit te brengen. Het resultaat: het werd een wereldwijde hit en de enige nummer \u00e9\u00e9n van de band!<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

6. De My Way-moorden – het dodelijkste nummer in de muziekgeschiedenis<\/h2>\n

Wie kent de zin van het vers van “I Did It My Way” niet? In de Filippijnen zijn de “My Way” -moorden een sociaal fenomeen, verwijzend naar een reeks dodelijke gevechten in karaokebars. Ambtenaren zeggen dat tussen 2002 en 2012 zeker 12 mensen zijn omgekomen bij het zingen van de hit van Frank Sinatra. Niemand weet of er een agressief interpreteerbare connectie is met de tekst of dat de connectie puur toeval is. Uit de context, “My Way” is blijkbaar een van de meest riskante nummers die er zijn.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

7. Debbie Harry ontvoerd door seriemoordenaar Ted Bundy<\/strong><\/h2>\n

In de jaren ’70 kreeg Blondie-zangeres Debbie Harry een lift kreeg van een mysterieuze man in New York, die haar later probeerde te ontvoeren. Later zou Debbie hebben vernomen dat hij de beruchte seriemoordenaar Ted Bundy was. Maar de feiten kloppen misschien niet helemaal. Bundy had New York nooit bezocht en woonde destijds in Utah, duizenden kilometers verderop. Hoewel, Debbie de auto echter in detail kon beschrijven: van binnenuit gestript, evenals de ontbrekende deurkruk aan de passagierskant.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

8. The Beatles wilden The Who overtreffen met “Helter Skelter”<\/h2>\n

The Beatles hebben nooit geprobeerd hun invloeden te verbergen. In het begin van hun carri\u00e8re speelden ze bijna uitsluitend covers. Toen ze later hun eigen nummers begonnen te schrijven, vergde het wat meer speurwerk om te weten wie hun invloeden waren. Maar de band bleef het onderwerp vrij transparant benaderen en schuwde de grote namen niet. Hetzelfde met “Helter Skelter” in 1968. Kort daarvoor bracht “The Who” een nummer uit dat het ruigste en luidruchtigste was dat ze ooit hadden gedaan. The Beatles besloten toen om het “(…) luidste, gemeenste, meest zweterige rocknummer” te doen dat ze konden. ” Helter Skelter” was de lange schreeuwende poging om de Who als hardrockiconen te overtreffen.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

9. De “Sweet Child o ‘Mine” riff is een gitaaroefening<\/strong><\/h2>\n

Iedereen denkt dat de “Sweet Child o ‘Mine” riff de vrucht is van Slash’s uitgebreide vindingrijkheid. In werkelijkheid werd de riff geboren uit een gitaaroefening, Slash was namelijk zijn vingers aan het opwarmen! Axl Rose luisterde en begon over hem heen te zingen met de tekst van een gedicht dat hij destijds aan zijn vriendin had geschreven. Een interessante curiositeit: Axl’s uitroep “Where do we go now? (Waar gaan we nu heen?)” was letterlijk bedoeld, hij wist niet hoe hij verder moest met de tekst.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

10. Roy Orbison was zeker niet blind<\/h2>\n

Van Roy Orbison, de zanger die bekend staat als “The Big O”, werd gezegd dat hij blind was. Een donkere, te grote zonnebril was immers zijn handelsmerk. Op de een of andere manier kon niemand zich voorstellen dat er nog iets te zien was door die diepe, donkere bril. Maar het is waar dat hij in het normale leven een gewone bril droeg en die op een dag verloor tijdens een voorprogramma tijdens een Beatles-tour. Op het podium moest hij als back-up een zonnebril dragen. In het begin was het een gimmick, maar later was zijn aanwezigheid op het podium niet meer weg te denken zonder.<\/p>\n

\n

Je feedback<\/h2>\n

Wat was jouw favoriete gebeurtenis uit onze lijst?<\/strong>
\nWelke ken je nog meer? Laat het ons weten in de reacties.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lees hier de waarheid achter de mythen en curiositeiten van de muziekgeschiedenis …<\/p>\n","protected":false},"author":23,"featured_media":466850,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tblog_post_audio_url":"","footnotes":""},"categories":[10714],"tags":[],"class_list":["post-466849","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-entertainment"],"category_colors":{"color_key":"entertain","css_classes":{"text":"cat-entertain","text_light":"cat-entertain-light","bg":"cat-bg-entertain","bg_light":"cat-bg-entertain-light","border":"cat-border-entertain","text_on_bg":"cat-text-on-entertain"}},"reading_time":{"minutes":6,"formatted":"6 min"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/466849","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/23"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=466849"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/466849\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/466850"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=466849"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=466849"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=466849"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}