{"id":44531,"date":"2017-06-09T10:00:21","date_gmt":"2017-06-09T08:00:21","guid":{"rendered":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/?p=44531"},"modified":"2017-06-09T18:49:25","modified_gmt":"2017-06-09T16:49:25","slug":"synthesizer-voor-beginners","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/inspiratie\/synthesizer-voor-beginners\/","title":{"rendered":"Synthesizer voor Beginners"},"content":{"rendered":"

De<\/strong> synthesizer<\/strong><\/a> is een van de jongste muziekinstrumenten: de eerste, in grote getale geproduceerde modellen, kwamen in de jaren 1960 op de markt.<\/strong> De synthesizer was<\/strong> ondanks zijn relatief korte geschiedenis, van enorme invloed op de muziek, en nog steeds.<\/strong> Gehele muziekgenres zouden zelfs niet eens hebben bestaan als de synthesizer er niet was. Deze was zelfs verantwoordelijk voor de veranderde manier waarop muziek werd geproduceerd en gecomponeerd.<\/strong><\/p>\n

\n

Analoog versus digitaal<\/h3>\n

De eerste <\/strong>synthesizers<\/strong><\/a> waren volledig analoog en werkten met op spanning bestuurde oscillatoren<\/strong>, filters<\/strong> en versterkers<\/strong>. Bij modulaire systemen<\/strong>, zoals de modulaire Moog Synthesizer<\/strong><\/a>,<\/u><\/strong> door Keith Emerson<\/strong> van Emerson Lake & Palmer gepopulariseerd, moest men de afzonderlijke componenten van de synthesizer nog met kabels<\/strong> verbinden om het geluid te \u201cprogrammeren\u201d, terwijl in de jaren 1960<\/strong> en 1970<\/strong> compacte apparaten zoals de beroemde Minimoog<\/strong> al beschikbaar waren. Vroege analoge synthesizers hadden een aantal cruciale nadelen, zoals een slechte stemstabiliteit en een gebrek aan geluidsgeheugen. Het was bovendien nauwelijks mogelijk om akoestische instrumenten authentiek na te bootsen, met uitzondering van een aantal zeer dure modellen in de jaren 1970 en 1980. De meeste synthesizers waren op dat moment monofoon<\/strong> en konden slechts \u00e9\u00e9n noot tegelijk spelen, waardoor ze weinig kans maakten. Daarom moesten veel van de huidige legendarische synthesizer pioniers<\/strong> faillissement aanvragen toen de eerste digitale apparaten<\/strong> op de markt kwamen in de vroege jaren 1980<\/strong>. Maar, zoals we nu weten, was dit het einde niet voor de analoge synthesizer. Door een ongekende retro golf<\/strong> namen de analoge synthesizers<\/strong> toe (modulaire systemen kwamen zelfs weer in de mode!) waardoor een aantal van de bekende fabrikanten uit die vroegere dagen terugkeerden. Maar daarover later meer.<\/p>\n

\"\"<\/a>
\nDe eerste betaalbare digitale synthesizers<\/strong> verschenen begin<\/strong> jaren 1980<\/strong>, waarbij analoge<\/strong> technologie het voor de eerste keer afdeed. De Yamaha DX7<\/strong>, een van de meest verkochte synthesizers<\/strong> aller tijden, was de eerste die aan de <\/strong>verlangens van de muzikant voldeed: opslag<\/strong>, polyfonie<\/strong> en \u201cauthentieke\u201d geluiden<\/strong>. De DX7 werkte met FM-synthese<\/strong>, gebaseerd op de modulatie van meerdere sinusgolven. Met zijn karakteristieke geluid heeft het de jaren 1980 gevormd als geen ander.<\/p>\n

In de tweede helft van de jaren 80<\/strong>, kwam een andere soort digitale synthesizer<\/strong> uit met de sampling-technolog<\/a>ie<\/strong>, waarbij de geluiden van akoestische instrumenten zoals piano<\/strong><\/a>, strijkinstrumenten<\/strong><\/a> en gitaar<\/strong><\/a> op echte opnames waren gebaseerd. En zo bereikte \u201crealisme\u201d<\/strong> in het reproduceren van akoestische instrumenten een nieuw hoogtepunt. Tot op heden zijn sample-gebaseerde <\/strong>synthesizers in vele varianten verkrijgbaar<\/strong>.<\/p>\n

Een derde type digitale synthesizer werd in de late jaren 1990 <\/strong>populair, <\/strong>toen er voldoende computer vermogen<\/strong> beschikbaar was. Door fysieke modellering<\/strong>, wordt het geluidsmechanisme in resonerende instrumenten zoals drums en strijkers, bij klapgeluiden, windgeluiden of bowtechnieken digitaal gesimuleerd. De virtuele analoog toongenerator is gebaseerd op een soortgelijk principe, waarbij analoge en elektrische circuits of subassemblages worden nagebootst. Dus het geluid wordt niet door eerder opgenomen geluiden gegenereerd, maar berekend in real time.<\/p>\n

\n

Workstations<\/a> en digitale \u201cbrood-en-boter-synths\u201d<\/h3>\n

Laat ons even terugdenken aan de eerste van de twee groepen van genoemde synthesizers. Als je op zoek bent naar een instrument dat andere instrumenten zo authentiek mogelijk kan imiteren, kun je het in deze categorie vinden. Deze synthesizers produceren hun geluid voornamelijk vanuit een vaste (eventueel uit te breiden in de hogere klasse) voorraad van samples<\/strong> en zijn daarom zeer geschikt om instrumenten te repliceren. De meeste apparaten in deze categorie zijn multitimbraal<\/strong>, dat betekent dat ze meerdere geluiden tegelijk kunnen produceren. Hiermee kun je het toetsenbord in verschillende geluiden en\/of meerdere geluiden splitsen<\/strong>. Vele synthesizers in deze groep zijn beschikbaar in verschillende keyboard<\/strong> varianten<\/strong>: meestal de 61, 73\/76 en 88 toetsen. Effecten zijn meestal ook in grote getale aanwezig.<\/p>\n

Een \u201c<\/strong>workstation<\/strong><\/a>\u201c<\/strong> heeft naast een uitgebreide synthesizer<\/strong> en effecten<\/strong>, ook min of meer een complete sequencer<\/strong> aan boord, waarmee je multi-track MIDI-<\/strong> opnames kunt cre\u00ebren. In het tijdperk van computer-gebaseerde DAW-software<\/strong><\/a> worden deze onboard sequencers echter steeds minder relevant.<\/p>\n

Sommige high-end workstations<\/strong><\/a>, zoals de Korg KRONOS<\/strong><\/a> en de Yamaha MONTAGE<\/strong><\/a>, hebben naast samples, ook nog andere methoden voor het genereren van geluiden, zoals een virtuele analoge sound engine, drawbar orgel emulatie of FM.<\/p>\n\n\t\t