{"id":416020,"date":"2020-03-03T18:30:21","date_gmt":"2020-03-03T17:30:21","guid":{"rendered":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/?p=416020"},"modified":"2020-04-07T14:40:21","modified_gmt":"2020-04-07T12:40:21","slug":"hit-the-tone-black-sabbaths-paranoid-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/gear\/hit-the-tone-black-sabbaths-paranoid-2\/","title":{"rendered":"Hit the Tone! Black Sabbath’s Paranoid"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Het kan nooit kwaad om (op zijn 50e verjaardag) een fundamenteel album in de geschiedenis van metal en aangrenzende genres te vieren. Ja, lieve mensen: zonder Paranoid<\/em><\/a> (zonder de eerste vier Black Sabbath-albums eigenlijk) zouden de langharige gasten op de middelbare school enkel de (relatief) langzame blues van Blue Cheer<\/a> hebben gehoord. Met alle respect voor Blue Cheer, deze vier Britse freaks waren iets anders: geen enkele andere band had ooit zo gestoord, zo bezeten (als je wil), zo bot en beknopt tegelijkertijd geklonken. Zonder Paranoid<\/em> zou er geen heavy metal zijn, maar ook geen thrash, geen sludge, geen doom, geen stoner rock, geen grunge. Black Sabbath bracht spirit, charisma en een absoluut onbetwiste manier om elk instrument te benaderen samen (zoals we door het hele artikel zullen zien) in een album dat onmiskenbaar belangrijk is in de geschiedenis van de menselijke cultuur. In deze Hit the Tone<\/a> bespreken we de redenen waarom Paranoid<\/em> zo klinkt en hoe je dat geluid kunt recre\u00ebren zonder een vleermuiskop af te bijten<\/a>(Tenzij je het wilt). Daar gaan we dan! ?<\/p>\n

Laten we beginnen met de gitaar: het belang van de aap<\/h3>\n

\"\"<\/p>\n

Het verhaal is bekend: kort voor Paranoid<\/em>, kreeg Tony Iommi een linkshandig Gibson SG<\/a> die hij besloot ietwat aan te passen: hij ging naar de winkel van de beroemde gitaarbouwer John Birch en monteerde het met de beroemde Simplux pickups:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De andere pick-up werd ook opnieuw gewikkeld en met metaal bedekt. Ook de hals werd met een laagje polyurethaanlak afgewerkt, waardoor het gemakkelijker werd om tussen de frets te bewegen, en er werd een zero-fret toegevoegd. Last but not least kunnen we het embleem van een vioolspelende aap niet vergeten. Iommi gebruikte deze glorieuze Frankenstein (onder andere gitaren) in Paranoid<\/em>, Master of Reality (1971) en Vol. 4 (1972). Later is hij overigens ermee gestopt en heeft hij het verkocht aan het museum in het Hard Rock Caf\u00e9.<\/p>\n

Hoewel de “Monkey-gitaar” op verzoek wordt gemaakt, gezien zijn exclusieve karakter en zijn onbetaalbare prijs, zullen we de andere gitaren bespreken die Iommi op het album gebruikte, evenals mogelijke alternatieven.<\/p>\n

Iommi zegt dat hij voor het tweede Black Sabbath-album iets anders wilde proberen. Omdat hij Fenders (voornamelijk Stratocaster<\/a>) speelde, koos hij in dit geval voor Gibson. Zijn relatie met de Les Paul<\/a> was kort, omdat hij zich er nooit helemaal prettig bij voelde. De gitaar, die iedereen met deze Britse gitarist associeert, is zonder twijfel de Gibson SG<\/a>, een van de meest veelzijdige gitaren ter wereld: perfect voor het ontketenen van een storm en het begeleiden van een picknick. De signature<\/a> die Iommi met Epiphone ontwikkelde is zelfs ge\u00efnspireerd op de SG:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Hoe dan ook, om het geluid van Black Sabbath na te bootsen, is het altijd raadzaam om twee humbucker pickups<\/a> te gebruiken, die ons meer power geven dan single-coil pickups<\/a>.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

 <\/p>\n

Iommi had de pickup-schakelaar op de bovenste positie ingesteld voor riffs en op de hoge tonen voor solo’s zoals je die hierboven hoort.<\/p>\n

Pedalen uit de hel<\/h3>\n

\"\"<\/p>\n

Om het geluid van Tony Iommi na te bootsen heb je meerdere pedalen nodig. Raak niet in paniek: je hoeft niet urenlang knoppen te draaien, maar een booster<\/a>, een wah wah<\/a> en een phaser<\/a> zullen van grote hulp zijn.<\/p>\n

De booster (hierboven heb je de Catalinbread Naga Viper<\/a> en de Catalinbread Sabbra Cadabra<\/a> verhoogt het gitaarsignaal net voordat het de vervormingsdrempel bereikt. De wah wah (Fulltone Clyde<\/a> die je hier boven hebt) moduleert een specifieke frequentieband binnen de sample, wat resulteert in het karakteristieke geluid dat je kunt voelen. Een phaser (Walrus Audio Lillian<\/a> in de bovenstaande foto) is een effect dat eerst het signaal van de gitaar splitst en vervolgens een zuiver signaal verzendt en een tweede met de fase. Tot slot mixt het pedaal de twee signalen, die elkaar opheffen en een bijzonder auditief effect genereren.<\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

Neem Iron Man bijvoorbeeld. Zoals we al zeiden, zette Tony Iommi de pick-up schakelaar op de hoge tonen. Om dat gevoel te versterken, gaf hij de hoge frequenties een boost door het volume van zijn signaal te verhogen (zie de solo in dit lied). Om dit te doen, stellen we de boost (of gain)-knop in op 4 of 6 uur. Als onze booster iets complexer is en ons in staat stelt om te selecteren welke frequenties we moeten boosten, zullen we uiteraard de hoge frequenties selecteren. Daarnaast is de lichte oscillatie die we op bepaalde tijden horen, te wijten aan een phaser. Iommi gebruikte het zijn gitaar wat karakter en duisternis (en paranoia natuurlijk) te geven, maar hij maakte er geen misbruik van: we hebben het over een subtiel gebruik van dit pedaal, door de knoppen op een gemiddeld niveau te plaatsen.<\/p>\n

 <\/p>\n

https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=7H9ZQSZ9G9I<\/p>\n

De wah wah kunnen we natuurlijk niet vergeten, een pedaal dat veel meer gaat over de dynamiek die we gebruiken dan de daadwerkelijke instellingen. Check de intro van Electric Funeral, in dit geval gebruikt Iommi het in de riff tussen de verzen (wanneer Ozzy niet zingt) op tijd met de kickdrum. Het accentueert ook de laatste noten. Fantastisch uitgevoerd!<\/p>\n

Laten we dat hard laten klinken, voor Satan..<\/h3>\n

In Iommi’s eigen woorden: “Op Paranoid <\/em>gebruikte ik eigenlijk een SG en de Laney<\/a>. Iedereen gebruikte HiWatts en Marshalls<\/a>, maar ik hield van de Laney met zijn 12-inch cabs”.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Hoewel hij ook Fender-versterkers<\/a> voor sommige solo’s gebruikte (vanwege hun mooie helderheid), vereeuwigde Iommi de combinatie van Laney-toppen (hierboven afgebeeld, de LA100SM<\/a> en de LA30BL<\/a>) en 12″-cabs<\/a> (hieronder afgebeeld, de LA212<\/a> en de IRT412A Ironheart ).<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Gedurende het hele album is de versterkerconfiguratie hetzelfde: bass op 0, middle, presence en gain 1 tot 10, om een helder geluid te genereren, met de natuurlijke overdrive van buizenversterkers.<\/p>\n

 <\/p>\n

\n
\n
<\/div>\n
\n
<\/div>\n
\n

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p>\n

Meer informatie<\/a> <\/div>\n

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

 <\/p>\n

Voordat we besluiten met de gitaarsectie, moeten we een paar dingen onthouden. Ik weet zeker dat je het verhaal kent van toen Tony Iommi een ongelukje had op werk, een paar van zijn vingers afsneed en met een kleine prothese die hij zelf had gemaakt opnieuw de gitaar moest leren spelen. Nou, sommige mensen zeggen dat heavy metal uit dat ongeluk is voortgekomen: bij zijn opnieuw leren was Iommi gedwongen de hooks te minimaliseren en zich op het ritme te concentreren.<\/p>\n\n\t\t