{"id":10004337,"date":"2026-04-01T14:30:00","date_gmt":"2026-04-01T12:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/?p=10004337"},"modified":"2026-03-31T13:16:21","modified_gmt":"2026-03-31T11:16:21","slug":"10-artiesten-die-hun-sound-opnieuw-hebben-uitgevonden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/inspiratie\/10-artiesten-die-hun-sound-opnieuw-hebben-uitgevonden\/","title":{"rendered":"10 artiesten die hun sound opnieuw hebben uitgevonden\u2026"},"content":{"rendered":"\n\n

In de muziek kan succes een valkuil zijn. Zodra een artiest een formule vindt die werkt, is de veiligste optie om die simpelweg te herhalen. Maar sommige muzikanten kiezen het tegenovergestelde pad, ze gooien het draaiboek om, experimenteren met nieuwe sounds en riskeren het publiek te verliezen dat hen beroemd maakte.<\/p>\n\n\n\n\n

Soms pakt dat verkeerd uit. Maar als het werkt, kan het een carri\u00e8re opnieuw defini\u00ebren.<\/p>\n\n\n\n\n

Hier zijn tien artiesten en bands die het risico namen om hun sound opnieuw uit te vinden en daar groter dan ooit uitkwamen.<\/p>\n\n\n\n\n

1. Taylor Swift: van countryster tot popkrachtpatser<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Taylor<\/figure>\n\n\n\n\n

Toen Taylor Swift halverwege de jaren 2000 debuteerde, stond ze stevig in de countrywereld. Albums als \u201cFearless\u201d en \u201cSpeak Now\u201d maakten haar tot een van de grootste jonge sterren binnen het genre, dankzij haar verhalende stijl en crossover aantrekkingskracht.<\/p>\n\n\n\n\n

\n

Maar in 2014 besloot Swift een nieuwe richting in te slaan. Met de release van 1989 liet ze country volledig achter zich en omarmde ze glanzende synthpop. De gok pakte spectaculair goed uit en bevestigde haar status als popicoon, terwijl ze wereldwijd een nog groter publiek bereikte.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n\n

In 2026 gaf Swift haar carri\u00e8re opnieuw een andere wending. Na het afronden van haar recordbrekende, meerjarige \u201cEras\u201d-tour verkende ze experimentelere terreinen met haar twaalfde studioalbum \u201cThe Life of a Showgirl.\u201d Op deze plaat keerde ze terug naar softpop en softrockinvloeden, terwijl ze historische hitlijstscores behaalde met singles als \u201cThe Fate of Ophelia\u201d en \u201cOpalite,\u201d die allebei streamingrecords verbraken.<\/p>\n\n\n\n\n

Haar heruitvinding veranderde niet alleen haar sound, maar gaf ook de muziekindustrie een nieuwe vorm en bewees dat ze kon evolueren van countryster tot wereldwijd popfenomeen. En uiteindelijk tot een legendarische, genreoverstijgende artiest.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

2. Harry Styles: van boybandpop tot electro-rockcrossover<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Harry<\/figure>\n\n\n\n\n

Als lid van One Direction maakte Harry Styles deel uit van een van de grootste popgroepen van de jaren 2010. Hun muziek was gepolijste, radiovriendelijke pop, gericht op een enorme wereldwijde fanbase.<\/p>\n\n\n\n\n

Toen Styles in 2017 zijn solocarri\u00e8re lanceerde, verraste hij velen door een compleet andere richting te kiezen. Zijn debuutalbum bevatte sterke invloeden uit de classic rock, met verwijzingen naar artiesten als David Bowie en Fleetwood Mac. Daarna volgden Fine Line en Harry\u2019s House, waarop hij rock, pop, funk en softrock samenbracht in een eigen, herkenbare stijl.<\/p>\n\n\n\n\n

In 2026 ontwikkelde hij zich opnieuw met \u201cKiss All The Time. Disco, Occasionally.\u201d Dit vierde album verruilde zijn meer ingetogen \u201cHouse\u201d-esthetiek voor een donkerder, synthgedreven Berlijnse clubsound. Door avant-gardistische elektronische productie te combineren met zijn meest kwetsbare songwriting tot nu toe, verstevigde Styles zijn transformatie van popsuperster tot een grensverleggende muzikale kameleon, terwijl hij opnieuw streamingrecords brak.<\/p>\n\n\n\n\n

In plaats van simpelweg meer boybandpop te maken, cre\u00eberde Styles een nieuwe artistieke identiteit met hitlijstalbums en een krachtige, voortdurend evoluerende solocarri\u00e8re.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

3. Bring Me the Horizon: van deathcore naar pop en alt-rock<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Bring<\/figure>\n\n\n\n\n

Soms ondergaat een band meerdere stilistische veranderingen, zoals Bring Me the Horizon uit Sheffield, VK. Het begon allemaal met hun debuutalbum \u201cCount Your Blessings\u201d in 2006, twee jaar na hun oprichting, met brute deathcore. Vanaf 2008 brachten hun volgende twee albums \u201cSuicide Season\u201d en \u201cThere is a Hell\u2026\u201d meer elektronische elementen, waarmee ze richting metalcore bewogen.<\/p>\n\n\n\n\n

Deze ontwikkeling werd in 2013 voltooid met \u201cSempiternal,\u201d waarop metalcore sterk werd vermengd met elektronische sounds. Maar slechts twee jaar later markeerde \u201cThat\u2019s the Spirit\u201d een verschuiving naar alternatieve rock, met meer radiovriendelijke nummers in hun repertoire.<\/p>\n\n\n\n\n

Sinds \u201camo\u201d uit 2019 heeft de band pop en nog meer elektronische invloeden toegevoegd, om in 2020 weer zwaardere sounds te omarmen.<\/p>\n\n\n\n\n

Bring Me the Horizon beweegt zich radicaal tussen genres binnen moderne metal. Ze blijven zich ontwikkelen en hun succes geeft hen gelijk.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

4. Depeche Mode \u2013 van synthpop naar synthrock<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Violator<\/figure>\n\n\n\n\n

Toen Depeche Mode begin jaren 80 doorbrak met singles als \u201cDreaming of Me\u201d en de inmiddels klassieke \u201cJust Can\u2019t Get Enough,\u201d was hun sound duidelijk gedefinieerd: drummachines en synthesizers, met Vince Clarke, Martin Gore en Andrew Fletcher op instrumenten, en zang van Martin Gore en Dave Gahan. De grootste synthpopband was geboren. Nadat Clarke vertrok en Alan Wilder zich aansloot, verwerkte de band meer industri\u00eble sounds en sampling, terwijl ze trouw bleven aan hun basisstijl.<\/p>\n\n\n\n\n

De omslag begon met hun zevende en meest succesvolle album \u201cViolator\u201d in 1990. Voor het eerst waren akoestische gitaren te horen, bijvoorbeeld op de single \u201cPersonal Jesus.\u201d Met het vervolg \u201cSongs of Faith and Devotion\u201d omarmde de band deze nieuwe richting volledig, met toevoegingen van akoestische drums, elektrische gitaren en soulinvloeden.<\/p>\n\n\n\n\n

Veel vroege fans hadden gemengde gevoelens over deze verandering, maar Depeche Mode hield vast aan hun koers. In de jaren 90 bereikte de band, live ondersteund door Christian Eigner op drums en Peter Gordeno op bas, een nieuw en nog groter wereldwijd publiek.<\/p>\n\n\n\n\n

En zo luisteren in 2026 zowel oude als nieuwe fans nog steeds naar \u201cJust Can\u2019t Get Enough,\u201d ook al klinkt het anders dan in 1981.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

5. Radiohead: afscheid van alternatieve rock<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Kid<\/figure>\n\n\n\n\n

Radiohead brak in de jaren 90 door met emotioneel geladen alternatieve rockalbums als \u201cThe Bends\u201d en \u201cOK Computer.\u201d Maar in plaats van de formule te herhalen die hen succesvol maakte, deed de band iets onverwachts.<\/p>\n\n\n\n\n

In 2000 brachten ze \u201cKid A\u201d uit, een album dat sterk werd be\u00efnvloed door elektronische muziek, ambienttexturen en experimentele compositie.<\/p>\n\n\n\n\n

Er waren nauwelijks traditionele rockgitaren. De nummers waren abstract en onconventioneel. Hoewel het album aanvankelijk de meningen verdeelde, wordt het nu gezien als een van de meest baanbrekende platen van de 21e eeuw.<\/p>\n\n\n\n\n

Tegen 2026 is de erfenis van voortdurende heruitvinding alleen maar sterker geworden. Decennia na \u201cKid A\u201d worden ze nog steeds beschouwd als sleutelfiguren binnen moderne artrock, ge\u00ebvolueerd van een gitaargerichte band uit de jaren 90 tot een genreoverstijvend collectief. Latere werken, waaronder de \u201cpay-what-you-want\u201d-release van \u201cIn Rainbows\u201d en de orkestrale complexiteit van \u201cA Moon Shaped Pool,\u201d bewezen dat ze wereldwijd relevant konden blijven terwijl ze industriestandaarden volledig negeerden.<\/p>\n\n\n\n\n

Radiohead bewees dat artistieke risico\u2019s kunnen leiden tot langdurige culturele impact. Ze transformeerden van een populaire rockband tot een blijvend symbool van creatieve onafhankelijkheid.<\/p>\n\n\n\n\n

6. Lady Gaga: pop, jazz en voortdurende evolutie<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Lady<\/figure>\n\n\n\n

Lady Gaga werd voor het eerst beroemd met maximalistische dancepop-hits als \u201cPoker Face\u201d en \u201cBad Romance.\u201d Haar vroege carri\u00e8re werd gekenmerkt door energieke elektronische producties en theatrale visuals.<\/p>\n\n\n\n\n

Maar Gaga weigerde zich consequent te beperken.<\/p>\n\n\n\n\n

Ze verkende jazzstandards met Tony Bennett, bracht het uitgeklede, door country be\u00efnvloede album \u201cJoanne\u201d uit en keerde later terug naar futuristische dance met \u201cChromatica.\u201d<\/p>\n\n\n\n\n

Elke stijlwisseling liet een andere kant van haar artistieke identiteit zien en zorgde ervoor dat haar carri\u00e8re bleef evolueren in plaats van stil te staan.<\/p>\n\n\n\n\n

7. Genesis \u2013 van progrock naar poprock<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Genesis<\/figure>\n\n\n\n\n

Genesis was actief van 1967 tot 2002 en hun carri\u00e8re is duidelijk in twee stijlen op te delen. Het begon met Peter Gabriel en opvallend genoeg zonder Phil Collins als folk- en progrockband. Met de komst van Collins werd progrock de bepalende sound. Theatrale optredens en conceptalbums als \u201cThe Lamb Lies Down on Broadway\u201d maakten hen beroemd en succesvol.<\/p>\n\n\n\n\n

Toen Gabriel in 1975 vertrok, begon een transformatie van vijf jaar. De band, nu bestaande uit Phil Collins, Mike Rutherford, Tony Banks en Steve Hackett, schoof op richting meer radiovriendelijke muziek zonder hun progressieve roots volledig los te laten. Toen ook Hackett vertrok, werd de verandering onomkeerbaar.<\/p>\n\n\n\n\n

In de jaren 80 domineerde Genesis de hitlijsten. Hun toegankelijke poprock was overal te horen en ze groeiden uit tot supersterren. Albums als \u201cInvisible Touch\u201d en \u201cI Can\u2019t Dance,\u201d samen met hun hitsingles, beheersten de charts en hun videoclips draaiden continu op MTV.<\/p>\n\n\n\n\n

De stilistische verschuiving bracht de band enorm succes. Het gebeurde niet van de ene op de andere dag, maar was het resultaat van een langere ontwikkeling en voor Genesis was het de juiste richting.<\/p>\n\n\n\n\n

8. Sleep Token \u2013 van post-metal naar genrehybride<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Sleep<\/figure>\n\n\n\n\n

Sleep Token, opgericht in 2016, heeft altijd \u00e9\u00e9n constante gehad: anonimiteit. De leden treden gemaskerd op, met de zanger bekend als Vessel, de drummer als II, de bassist als III en de gitarist als IV. Hun sound heeft daarentegen een grote transformatie doorgemaakt.<\/p>\n\n\n\n\n

Hun vroege EP \u201cOne\u201d en het album \u201cSundowning\u201d uit 2019 waren sterk be\u00efnvloed door atmosferische post-metal. Sindsdien is hun sound echter moeilijker te categoriseren en juist dat is hun kracht.<\/p>\n\n\n\n\n

Op recentere albums, vooral \u201cTake Me Back to Eden\u201d uit 2023, combineren ze djent en moderne metal met pop, R&B, ambient en elektronische elementen en gospelachtige vocalen tot een unieke genrehybride. De wissel van producer, van George Lever naar Carl Brown, speelde waarschijnlijk een rol in deze evolutie.<\/p>\n\n\n\n\n

En de band is succesvoller dan ooit: Sleep Token verkoopt arena\u2019s uit, staat bovenaan grote festivals en hun album \u201cEven in Arcadia\u201d uit 2025 debuteerde op nummer \u00e9\u00e9n in zowel de VS als het VK. Ze hebben een sound gevonden die zich waarschijnlijk blijft ontwikkelen.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

9. Madonna \u2013 altijd pop, altijd nieuw<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Ray<\/figure>\n\n\n\n\n

Madonna is altijd Madonna geweest en toch steeds anders. Sinds het begin van de jaren 80 heeft ze zichzelf niet alleen ongeveer elk decennium opnieuw uitgevonden, maar ook steeds opnieuw bepaald wat popmuziek kon zijn.<\/p>\n\n\n\n\n

Na 80\u2019s-klassiekers als \u201cHoliday,\u201d \u201cLike a Virgin,\u201d \u201cInto the Groove\u201d en \u201cPapa Don\u2019t Preach\u201d maakte ze begin jaren 90 een stijlverschuiving met de koelere, dancegerichte track \u201cVogue.\u201d In 1997 verkende ze musical met \u201cDon\u2019t Cry for Me Argentina,\u201d om een jaar later terug te keren met donkerdere elektronische sounds op \u201cFrozen.\u201d Het album \u201cRay of Light,\u201d geproduceerd door William Orbit, introduceerde opnieuw een nieuwe sound. In 2000 vond ze zichzelf weer opnieuw uit met Mirwais en de hit \u201cMusic,\u201d en later schreef ze ook de titelsong voor de James Bond-film \u201cDie Another Day.\u201d<\/p>\n\n\n\n\n

Haar transformaties gingen door tot 2019 met haar veertiende studioalbum \u201cMadame X,\u201d dat wordt gezien als haar meest excentrieke werk. En voor 2026 heeft Madonna nieuwe muziek aangekondigd, dus een volgende heruitvinding ligt in het verschiet.<\/p>\n\n\n\n\n

Haar veranderingen waren niet alleen muzikaal, ze omvatten ook constante shifts in stijl en mode. Madonna heruitvond niet alleen haar muziek, maar ook zichzelf en met succes. Ze is inmiddels een van de succesvolste en rijkste figuren in de muziekindustrie.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

10. Metallica \u2013 van thrashmetal naar mainstream heavy rock<\/h2>\n\n\n\n\n
\"Metallica<\/figure>\n\n\n\n\n

Niemand op deze planeet zal ontkennen dat Metallica de grootste metalband ter wereld is. Met meer dan 180 miljoen verkochte platen behoren ze tot de top 10 bestverkopende bands in de muziekgeschiedenis. Hun weg naar de top was echter allesbehalve rechtlijnig.<\/p>\n\n\n\n\n

Met hun debuutalbum \u201cKill \u2019Em All\u201d in 1983 hielp Metallica thrashmetal defini\u00ebren. Met latere albums, vooral het baanbrekende \u201cMaster of Puppets\u201d uit 1986, vestigden ze zich aan de top van het genre.<\/p>\n\n\n\n\n

Maar vanaf 1991 verkende de band nieuwe muzikale richtingen. Hits als \u201cEnter Sandman\u201d uit 1991 en de powerballad \u201cNothing Else Matters\u201d uit 1992, beide afkomstig van hun titelloze album \u201cMetallica\u201d (ook bekend als het \u201cBlack Album\u201d), hadden een toegankelijkere sound en brachten metal naar een breder publiek.<\/p>\n\n\n\n\n

Vanaf het midden van de jaren 90 neigden albums als \u201cLoad\u201d en \u201cReload\u201d meer naar hardrock. Metallica bracht zelfs \u201cGarage Inc.\u201d uit, een album met covers. In de jaren daarna bleef hun sound zich ontwikkelen, soms richting hardcore (\u201cSt. Anger\u201d), soms richting klassieke heavy metal (\u201cDeath Magnetic\u201d). Hoewel er nog steeds sporen van thrashmetal te horen zijn, hebben ze hun oorspronkelijke sound achter zich gelaten.<\/p>\n\n\n\n\n

Het was een van de commercieel succesvolste stijlveranderingen in de metalgeschiedenis. Metallica heeft de muzikale Olympus al lang bereikt en werd in 2009 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.<\/p>\n\n\n\n\n

Heruitvinden is een risico, maar soms is het de enige manier om vooruit te komen.<\/p>\n\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>

U bekijkt momenteel inhoud van een plaatshouder van YouTube<\/strong>. Klik op de knop hieronder om de volledige inhoud te bekijken. Houd er rekening mee dat u op deze manier gegevens deelt met providers van derden.<\/p> Meer informatie<\/a> <\/div>

Ontgrendel deze inhoud<\/a> Accepteer de vereiste service en deblokkeer de inhoud<\/a> <\/div> <\/div> <\/div><\/div>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n\n

Conclusie: artiesten en bands met een nieuwe sound<\/h2>\n\n\n\n\n

Je sound veranderen is een van de meest risicovolle stappen die een artiest kan nemen. Fans verwachten vaak herkenbaarheid en de industrie beloont helaas vaak voorspelbaarheid.<\/p>\n\n\n\n\n

Maar de bovenstaande artiesten laten zien dat heruitvinding krachtig kan zijn. Door los te breken van hun oorspronkelijke formule konden ze hun stijl naar nieuwe gebieden duwen.<\/p>\n\n\n\n\n

En in veel gevallen kwam hun grootste succes pas na die verandering.<\/p>\n\n\n\n\n

Want in muziek is de moedigste stap soms simpelweg weigeren om hetzelfde te blijven.<\/p>\n\n\n\n\n

Jouw feedback: 10 artiesten die hun sound compleet veranderden \u2026<\/h2>\n\n\n\n\n

Ken jij nog andere bands of soloartiesten? Wat vond je van de stijlveranderingen in onze voorbeelden? Laat gerust je mening achter in de reacties.<\/p>\n\n\n\n\n

<\/p>\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wat maakt een artiest legendarisch? De durf om je oude zelf los te laten.
\nWe duiken in de carri\u00e8res van artiesten die zichzelf opnieuw hebben uitgevonden \u2014 van Harry Styles en Taylor Swift tot Kanye West \u2014 en de albums die de muziekgeschiedenis voorgoed hebben veranderd.<\/p>\n","protected":false},"author":23,"featured_media":10004338,"comment_status":"open","ping_status":"0","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tblog_post_audio_url":"","footnotes":""},"categories":[10694],"tags":[],"class_list":["post-10004337","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-inspiratie"],"category_colors":{"color_key":"inspire","css_classes":{"text":"cat-inspire","text_light":"cat-inspire-light","bg":"cat-bg-inspire","bg_light":"cat-bg-inspire-light","border":"cat-border-inspire","text_on_bg":"cat-text-on-inspire"}},"reading_time":{"minutes":10,"formatted":"10 min"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10004337","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/23"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10004337"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10004337\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10004346,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10004337\/revisions\/10004346"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10004338"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10004337"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10004337"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.thomann.de\/blog\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10004337"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}